یکی از پر مناقشه ترین موضوعات فلسفه الهیاتی وکلامی مسئله دعاست که جناب دکتر سروش منکر هرگونه دلیل فلسفی و عقلانی برای آن است.
این در حالی است که در ادیان ابراهیمی علی العموم و در قران بطور خاص بر مسئله دعا تاکید و حتی عدم دعا و نیایش به پروردگار موجب بی اعتنایی خداوند به بندگان و گرفتار شدن آنان به کیفر الهی شناخته شده است.
توجیه دکتر سروش مبنی بر برقراری رابطه معنایی بجای رابطه علی بین دعا و استجابت ان در مواردی که خواسته بندگان با دعا محقق می شود موضوعی است که به نظرم بجای روشنایی و نور افکنی برابهام قضیه افزوده است.
پ.ن
قُلْ مَا یَعْبَأُ بِکُمْ رَبِّی لَوْلَا دُعَاؤُکُمْ فَقَدْ کَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ یَکُونُ لِزَامًا / بگو اگر دعاى شما نباشد پروردگارم هیچ اعتنایى به شما نمى ‏کند در حقیقت‏ شما به تکذیب پرداخته‏ اید و به زودى [عذاب بر شما] لازم خواهد شد
( سوره فرقان / ایه 77 )