آفت بزرگ عقلانیت آرزو اندیشی است  ما آرزو اندیشیم و آرزو اندیشان برای بسیاری از اعتقادات و باورها به اعتبار ارزو اندیش بودن هیچ دلیل موجهی ندارد.

چون ما درست داریم خدا باشد پس خدا هست.

چون ما دوست داریم آخرتی باشد و در آن جهان ستم پیشگان و چنایتکاران مجازات و نیکوکاران به سعادت ابدی برسند باید چنین  باشد.

چون ما دوست داریم دین و مذهب ما برترین دین و مذهب باشد پس چنین است .

چون ما دوست داریم بنیایانگذاران دین و مذهب ما  از هر گونه خطا و اشتباه مصون  و سر آمد  بزرگان  سایر  ادیان و مذاهب باشند پس چنین است 

چون ما دوست داریم تنها امت ناجیه باشیم پس چنین است .

چون ما دوست داریم در این جهان پر از ظلم و جور روزی پرچم  عدالت به احتزاز در آمده   و حتی انان که قرن هاست از این جهان رخت بر بسته اند نیز در امان نباشند و دوباره در همین جهان  کیفر ببینند پس چنین می شود  

چون ما دوست داریم ........................پس چنین است.

بنده  قصد انکار هیچ کدام از گزاره های گفته شده را ندارم الا اینکه ادعا کنم ما اسیر باور ها و عقایدی هستیم که صرفنظر از عاریتی  و موروثی بودن صحت و سقم آنها را هیچگاه خودمان نیازموده ایم و تنها چون پاسخ نیاز ها و کمبود ها و در واقع در لیست آرزوهای ماست به ان باور داریم.همچنانکه اگر در روزگاری دیگر و مکان دیگر متولد شده بودیم می توانستیم  آرزوها و در نتیجه باور های دیگری داشته باشیم.

پ.ن 

وَقَالُوا لَنْ یَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ کَانَ هُودًا أَوْ نَصَارَى تِلْکَ أَمَانِیُّهُمْ قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِینَ 
 و گفتند هرگز کسى به بهشت درنیاید مگر آنکه یهودى یا ترسا باشد این آرزوهاى ایشان است بگو اگر راست مى‏ گویید دلیل خود را بیاورید( سوره بقره ایه 111)